Long'n'Roll

  2 osoby, 2 deski, za ciężkie plecaki, namiot, 1000 km wybrzeża Malezji do pokonania!

Przepis jest prosty. Upchnij na niewielkiej przestrzeni Malajów z własną kuchnią, Hindusów ze swoją i dorzuć Chińczyków, którzy jak się dorwą do woka to niszczą system i nie mają kulinarnych hamulców (a przy okazji zużyją to czego nie tknęli pierwsi i drudzy). Otrzymujesz kulinarny krok w szaleństwo. Hell yeah!

W pierwszej części dramatu społeczno-obyczajowego, opowiadającego o rozpaczliwym poszukiwaniu sensu życia, celu egzystencji i dobrego obiadu (no dobra, głównie obiadu, i asfaltu) wydarzyło się co następuje:

Trochę wsiąkłem w Penang. Trochę dlatego, że niskie chińskie domki mają sporo uroku, trochę dlatego, że pochowane pracki streetartowe aż się proszą o ich szukanie, a trochę dlatego że jestem tak obżarty, że nie mogę się ruszać. No i się nie ruszam.

Chwilę tu mnie nie było, bo byłem gdzie indziej, a w międzyczasie sporo się wydarzyło. Tak w sumie w sam raz jak na przeciętny wtorek - niedziela, choć z tego co widzę w Polsce dzieje się jeszcze więcej. Ale nieważne - znów było błoto, potem były robale, potem było za dobrze. A było tak.

Jeśli kiedykolwiek wpadniecie na pomysł spania samemu w dżungli w porze deszczowej to będzie to wyglądało mniej więcej tak.

Chyba każdy lecący w tropiki pisze z pełnym patosem o tym pierwszym wdechu gorącego, wilgotnego, dziwnie pachnącego powietrza zaraz po wejściu z samolotu. Wiecie dlaczego? Bo jest gorące, wilgotne i dziwnie pachnie!