Long'n'Roll

Oka. Po kulinarnej pustyni w Laosie Kambodża zapowiadała się całkiem konkretnie. Kraj kulinarnej, khmerskiej samowolki już na pierwszym przystanku uraczył nas smażonymi pająkami, a potem było już tylko ciekawiej.

Kamienie, kamienie, kamienie, kamienie, dżungla, kamienie, błoto, kamienie, dżungla i kamienie. Ale za to jakie! Jeden z cudów Azji Południowo Wschodniej kontra my i nasze srebrne rumaki (nie ma asfaltu zbytnio, więc śmigamy rowerowo). Witamy w Kambodży.

Nudna i możliwa do pominięcia część, w której najpierw odbywamy traumatyczną podróż lądowo-wodną, a potem praktykujemy wiejski chill out na Si Phan Don. Taki wiejski wiejski.

W której nasi bohaterowie najpierw oddają się francuskim rozrywkom, później nie oddają laotańskiej policji, podziwiają szalone wizje pewnego człowieka, a na koniec znikają w otchłani pod górami.

Kiedyś taki jeden mądry kolo powiedział panta rei, że wszystko się zmienia i ważne by nie wchodzić do tej samej rzeki (szczególnie w Laosie, choć tego nie ma w oficjalnej wersji). Zgodnie z jego słowami, bo zawsze warto słuchać mądrzejszych, wiele się zmieniło, a potem weszliśmy do rzeki, wypiłem piwo z małpą i zjadłem faszerowanego nietoperza. Oto szczegóły:

Nowy kraj, wielkie zmiany, dużo wody i przygody. Czyli znów obraliśmy kierunek południowy i pędzimy przez Laos, podobno jeden z tych krajów, do których chce się wracać i wracać i wracać. Jeszcze nic o tym nie wiemy, ale jak nie dotrzemy do 3miasta, to znaczy, że zostaliśmy gdzieś w okolicy.

Chiang Mai to niegdysiejsza stolica północnej Tajlandii. Miasto setek pięknych świątyń, przemiłych ludzi, wspaniałej szamy i... przemocy przez duże P. Łokcie wbijane w czułe miejsca na ciele, ciosy kolanem w nos, piszczele obijające żebra... To mniej więcej kojarzymy z tego, stanowczo przykrótkiego, postoju.

Chcieliśmy dać zdjęcie jakiegoś brutalnego, niskiego kopniaka, ale wiemy że wchodzą tu nieletni, więc jest architektura sakralna

Kurde, wiedziałem, że to miasto nie może być normalne. I dobrze, bo po wybornych wczasach na wyspach liczyłem wręcz na jakieś miejskie szaleństwo, kurz,spaliny i nieco longboardowania.  Lecz to co zastałem na miejscu mnie nieco przerosło. Nie było tylko małpy sprzedającej dragi, jak w KacVegas 2...

Tych wysp to w Tajlandii było sporo... i wszystkie tak samo przyjemne jak w Malezji, albo i lepiej. Każdy z nas wyspy robił nieco po swojemu i ta oto relacja jest stanowczo subiektywna, a Jacek pewnie na dniach zapoda swoją, a może i Agata coś od siebie dorzuci. W każdym razie - wyspy rządzą!

Wyspy to takie wymyślne twory geograficzne, mające sprawiać ludziom przyjemność. Ta teoria może nie sprawdza się w wypadku archipelagu Świnoujścia, ale w Malezji działa doskonale. Wyspy na naszej trasie były dwie, całkowicie różne, ale obie bardzo przyjemne. Na pierwszej testowaliśmy wytrzymałość naszych kubków smakowych, na drugiej... nie robiliśmy prawie nic, i to było absolutnie super!

 

Herba, herba, dużo herby! Z mlekiem, bez mleka, w dziwnych 3 warstwowych drinach i, typowo po malezyjsku, z lodem w foliowych siatkach. O 5 po południu, o 8 rano, 12 w południe. W sumie to całodobowo. W Cameron Highlands mogliśmy nadrobić zaległości w dziedzinie teiny.

Zmiany, zmiany, zmiany, zmiany! Pożegnaliśmy się z Indiami. Definitywnie i na czas dłuższy. Koniec z curry, targowaniem się, krowami na ulicy.... Pojazdem powietrznym przemknęliśmy nad półwyspem Dekan, nad oceanem Indyjskim i kilkoma innymi miejscami (których nie było widać bo było ciemno lub za wysoko) i rozpoczęliśmy nowy, jak się szybko okazało, całkiem przyjemny etap tripu – czyli Malezję.

A taki post ogólny o tym jak jest kolorowo. Bo przecież Indie to kraj kolorowy – dużo śmieci w różnych kolorach, kraj niesamowitych zapachów – w sporej części szamba, kraj niesamowitych ludzi - szczególnie taksówkarzy, mających IQ zbliżone do krewetki... 

Indie kojarzą Wam się z dostojnymi ludźmi w kolorowych turbanach, orientalną architekturą i (względnym) spokojem? FAAAIIL!!! To w 96,8% chaos drogowy, wąsaci faceci w koszulach, dziwnie kiwający głowami i traktujący cie jak worek dolarów, kobiety (czasem też wąsate) chcące koniecznie wyciągnąć kilka rupii i dzieci (wąsy niestwierdzone), pytające się czy dasz im kasę. Na szczęście na mapie tego kraju jest kilka wyjątków – np. taka świątynia w Amritsar.